New Kids doen merchandise-middelvingertje

New Kids doen merchandise-middelvingertje

Zelf heb ik niet zoveel met die gasten uit het altijd gezellige Maaskantje, maar het onderstaande verhaal van schrijver, striptekenaar en voormalig nachtburgemeester van Tilburg, René van Densen is toch wel zeer lezenswaardig. Veel leesplezier!

Als Brabander kijk ik geamuseerd maar ook met ietwat lede ogen naar het grote succes van de New Kids. In het hoge Noorden, in België, in Duitsland, en langzaamaan de hele wereld over komen deze stereotype aso’s volle bioscoopzalen trekken. Met lede ogen, schreef ik, omdat ook ik uit dorpen kom waar zulke gasten dagelijkse kost waren. Inclusief het door buitenstaanders zo grappig bevonden accent en de lompe botheid. Nou zal er wel een forse herkenbaarheid in zitten die ver buiten Brabant reikt, anders was het niet zo’n succes, maar toch. Dat je zo’n succes kunt maken van zoiets lomps roept lichte plaatsvervangende schaamte op. Daar staat tegenover dat ‘de jongens’ wel even zo botte merchandise eruit smijten.

Recent keek ik eens wat afleveringen van Zeg ’ns Aaa van een verzamel-dvd die ik, vermoedelijk in België, ergens voor de grap gekocht had. En licht geschokt zag ik hoe in een aflevering uit de hoogtijdagen (we schrijven 1984) de stijve en keurige moeder van dokter Van de Ploeg op een feestje een jointje zat te proberen. Dat kon gewoon. Half Nederland zat met maaltijd op schoot -dat begon rond die tijd op te komen- voor de televisie te kijken hoe dit de normaalste zaak van de wereld was. Een blowende bejaarde op TV, het was nog geen grapje waardig, het was praktisch achtergrond.

Anno 2011 ligt het allemaal wel wat anders. Roken mag men amper meer in speelfilms of in prime time televisie, en voor zoiets ‘ergs’ als een jointje moet je al snel bij BNN zijn. Kan en mag allemaal niet meer. We willen het niet zien, of men denkt dat we het niet willen zien, weet ik het. Behalve als een stel aso’s op het grote scherm het doen. Dan kan het wel, jonguh. Als zodanig wordt er geblowd, geslikt, gekweekt, gedeald en ga maar door in New Kids Turbo en Nitro. En de slimme makers stoppen daar niet. Want als je een filmsuccesje hebt, moet je ook wat eraan kunnen verdienen, al is het maar om weer een volgende film te kunnen schieten. Dat verdien je niet enkel op dat loeidure bioscoopkaartje en de thuisafspeelversie terug, maar natuurlijk ook op de merchandise. Dus zijn er uiteraard de obligate T-shirts, posters, soundtrack-cd’s en zelfs pokerkaartjes, maar óók -en we hebben het hier over de enige film momenteel die daarmee weg kan komen dus- lange vloei en tips om joints mee te rollen. Asbakken, aanstekers, en zelfs grinders. Ik had geen idee wat grinders waren, maar die gebruik je blijkbaar voor het vermalen van wiet. Weet ik dat ook weer.

En daar zijn ze wel stoer bezig eigenlijk. Want als je toch doodleuk zulk spul het land in kunt smijten in tijden waar coffeeshops massaal de deuren moeten sluiten en/of hun klanten een wietpas moeten aansmeren, rokers in groten getale overal buiten staan te blauwbekken, en accijnzen en zorgpremies maar omhoog gegooid worden, dan ben je best stoer. Dan doe je eigenlijk keihard even een middelvinger naar Den Haag. Zo van, wie doet ons wat. Wij brengen New Kids grinders uit, nou en, køt. Verrekte køtambtenaren.

Dan zeg zelfs ik: Bam. Zo doededat, jonguh. Recht voor z’n bakkes.

(Aantal stemmen: 1 | Gemiddeld: 5,00 van 5)
Loading...
Reageren is niet mogelijk.